H 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα Συνδρόμου Down

73 0

Καθιερώθηκε με στόχο να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει τον καθένα και την κάθε μια από εμάς  με πρωτοβουλία του γιατρού Στυλιανού Αντωναράκη, καθηγητή Γενετικής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης.

Επιλέχθηκε η 21η Μαρτίου (21/3) με βάση τα χρωμοσωμικά χαρακτηριστικά του Συνδρόμου Ντάουν: στο 21ο ζεύγος / στο 3ο χρωμόσωμα = 21 / 3.

Τα άτομα με σύνδρομο Down, δεν είναι άτομα με «ειδικές ικανότητες» ή με «ειδικές ανάγκες». Δεν παραμένουν «αιώνια» παιδιά ούτε είναι «πάντα τρυφερά». Είναι άτομα με αναπηρία που φέρουν, από τη γέννησή τους, το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα να μεγαλώνουν, να επιλέγουν, να εκπαιδεύονται, να εργάζονται, να κάνουν φίλους, να παντρεύονται και πολλά άλλα, όπως ο οποιοσδήποτε άντρας και οποιαδήποτε γυναίκα με ή χωρίς αναπηρία. Για να ασκήσουν αυτά τα δικαιώματα, καλούμαστε όλοι και όλες μας να συμβάλλουμε στη δημιουργία μιας  κοινωνίας χωρίς εμπόδια. Μιας κοινωνίας  που να μας χωρά και να μας συμπεριλαμβάνει όλους και όλες χωρίς στερεότυπα και διακρίσεις, χωρίς εμπόδια.

Δε φτάνει όμως η ατομική και η συλλογική προσπάθεια για να αρθούν οι αποκλεισμοί και οι αρνητικές διακρίσεις.  Μια ευνομούμενη  πολιτεία έχει υποχρέωση να διαμορφώσει  τις προϋποθέσεις και τις συνθήκες εκείνες  που θα επιτρέψουν την άμβλυνση των εμποδίων και την ισότιμη και χωρίς αποκλεισμούς συμμετοχή σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής για τους ανθρώπους με σύνδρομο Down: την υγεία, την παιδεία, τον ελεύθερο  χρόνο, την εργασία, την κοινωνική συμμετοχή.

Η σημερινή κυβέρνηση, αντί να προβεί σε εστιασμένες ενέργειες και να επενδύσει πόρους προς αυτή την κατεύθυνση, έκοψε 90 εκατομμύρια στον προϋπολογισμό του 2019-20 από την τομέα της κοινωνικής πολιτικής και περισσότερα από 80 σε αυτόν του 20-21.

Στις ημέρες μας έχουμε παιδιά εκτός «Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης» ή βρεφονηπιακών σταθμών για άτομα με αναπηρία . Τα τμήματα ένταξης στα σχολεία της γειτονιάς άργησαν να στελεχωθούν και οι εκπαιδευτικοί της “παράλληλης στήριξης” εφέτος ήταν λιγότεροι από όσους χρειαζόμαστε.  Η συντριπτική πλειοψηφία των δημοσίων κτιρίων (σχολεία, υπηρεσίες υγείας κ.α) είναι μη προσβάσιμα όπως και συνολικά ο περιβάλλοντας δημόσιος χώρος (πεζοδρόμια, διαβάσεις κλπ).

Τα  άτομα με αναπηρία ή τα εμποδιζόμενα άτομα δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση σε πολλά Μ.Μ.Ε και έτσι χάνουν το δικαίωμα  στην ελεύθερη και ασφαλή μετακίνηση.

Το δικαίωμα στη Ζωή και, γιατί όχι, στο Όνειρο πρέπει να είναι δικαίωμα ΟΛΩΝ. Δεν αρκεί να αναγνωρίζουμε και να χειροκροτούμε άτομα με σύνδρομο Down που διαπρέπουν ως ηθοποιοί, ως μοντέλα, ως φοιτητές/ες, ως γονείς. Αυτά τα γνωστά ονόματα θα πρεπε να είναι ο κανόνας και όχι οι φωτεινές εξαιρέσεις!

Τμήμα Αναπηρικής πολιτικής ΝΕ ΣΥΡΙΖΑ Π-Σ Δυτικής Αθήνας